Rozmowa, która nie zamyka drzwi

Na sali ktoś mówi, że w strukturze jest „wsparcie” i „mentor”. Słowo brzmi miękko. Potem okazuje się, że mentor chce twojej listy nazwisk, a wsparcie kończy się na slajdzie o nastawieniu. Ten wykład jest po to, żeby nie mylić takiej mowy z rozmową u osoby, która pracuje jako psycholog.

Anna Zębalska-Orman jest psycholożką i psychoterapeutką. Przyjmuje w Zawierciu. Na swojej stronie pisze, że pracuje z dorosłymi, z młodzieżą i z rodzinami. Pisze też rzecz, której na spotkaniu motywacyjnym zwykle nie usłyszysz: pierwsza konsultacja nie zobowiązuje do terapii. Po niej decydujesz, czy wracasz. Jedno spotkanie nie jest zapisem do szeregu.

Nie streszczam jej metody i nie powtarzam cudzych opinii. Ten wykład nie jest terminarzem. Jak chcesz sprawdzić, co sama deklaruje, wejdź pod adres, który zostawiam w brzmieniu z wyszukiwania: psycholog zawiercie.

Różnica, którą masz zapamiętać, jest krótka. Na sali odmowa często wraca jako zarzut. U psychologa odmowa dalszych spotkań jest zwykłym wynikiem pierwszej rozmowy, o ile tak jest napisane, i u Anny jest napisane. Motywacyjna mowa nie leczy. Nie udawaj, że slajd zastępuje gabinet, i nie wysyłaj tam znajomego „żeby mu pomóc”, zanim sam nie zrozumiesz, czy właśnie namawiasz go do sieci.

Pytania, zanim pomylisz stoły

1. Czy osoba, która mówi o wsparciu, jest psychologiem, czy prowadzi zapisy do struktury?
2. Czy po jednej rozmowie wolno powiedzieć „nie” bez nowej listy nazwisk?
3. Czy „mentor” na slajdzie ma dyplom i gabinet, czy tylko rangę w tabeli?
4. Czy polecasz komuś adres, który sam przeczytałeś, czy powtarzasz cudze „zaufaj”?

Jak na sali wsparcie zaczyna się od pakietu, to nie jest ten wykład. Wróć do tabeli z wykładu 02 i spytaj, za co tabela płaci.