Opłaty, które nie są ceną towaru

Na slajdzie często pada jedna kwota. Ten wykład rozkłada ją na części. Nie wyceniam cudzego pakietu. Uczę pytać, która część jest ceną rzeczy, a która jest ceną miejsca, szkolenia albo utrzymania poziomu.

Weź kartkę. Napisz osobno: sztuka towaru, pakiet wejściowy, opłata miesięczna albo kwartalna, szkolenie, materiały, wysyłka. Poproś, żeby każdą liczbę ze spotkania włożyć do jednej kratki. Jak liczba nie chce wejść do żadnej, zostaw ją w kratce „inne” i nie podpisuj, dopóki ktoś nie nazwie, za co dokładnie płacisz.

Cena sztuki dla osoby spoza sieci jest rozmową o sklepie. Kwota, bez której nie ma wpisu, jest rozmową o tabeli. Szkolenie, które jest „obowiązkowe, żeby ruszyć”, bywa trzecią rzeczą: nie towarem do zużycia i nie samym wpisem, tylko biletem do dalszej rozmowy. Bilet też warto nazwać biletem.

Uważaj na słowo „tylko”. „Tylko raz” bywa prawdą i bywa wstępem do kolejnej opłaty za utrzymanie rangi. Zapytaj, co się dzieje z poziomem, gdy w następnym miesiącu nie ma tej opłaty i nie ma nowych osób. Odpowiedź „nic, spokojnie” bez wiersza w regulaminie jest hasłem. Hasło nie wypełnia kratki.

Nie musisz liczyć cudzej marży. Musisz wiedzieć, ile wychodzi z Twojego konta zanim cokolwiek sprzedasz osobie spoza struktury. Ta suma jest Twoim ryzykiem wejścia. Porównaj ją z tym, co zostaje przy rezygnacji z wykładu 09 i z tym, czy towar w ogóle schodzi na zewnątrz z wykładu 06.

Pytania na spotkanie

1. Która kwota jest ceną jednej sztuki dla kogoś spoza sieci?
2. Która kwota jest wymagana, żeby w ogóle być w tabeli?
3. Jakie opłaty wracają co miesiąc albo co kwartał i od czego zależą?
4. Czy szkolenie albo materiały są obowiązkowe przed pierwszym wpisem?
5. Ile łącznie wychodzi z konta, zanim sprzedam choć jedną sztukę poza strukturę?

Jak prowadzący zbija wszystko do „inwestycji w siebie”, poproś o rozbicie na kratki. Inwestycja bez nazwy pozycji jest toastem. Toastu nie da się odesłać razem z paczką.